(زمان خواندن: 3 - 6 دقیقه)

ارتباط خوب پزشک و پرستار و نقش آن در بهبود بیماران

 

ارتباط خوب پزشک و پرستار به عنوان یک شاخص اساسی در بیمارستان های پرجاذبه شناخته می شود. در این بیمارستان ها بیماران نتایج بهتری را در طول روند درمانی کسب کرده، ومیزان مرگ و میر آنها کاهش می یابد.

ارتباط، جریان پویایی است که در آن تبادل اطلاعات صورت می گیرد و می توان آن را جریانی چند طرفه دانست که طی آن دو یا چند نفر به تبادل افکار، نظریات، احساسات و حقایق می پردازند و از طریق به کاربردن پیام هایی که معنایش برای کلیه آنها یکسان است به انجام این امر مبادرت می ورزند. هنگامی که ارتباط را کوشش آگاهانه فرستنده پیام برای سهیم ساختن گیرنده در اطلاعات، عقاید و طرز فکرهایش می دانیم، مساله تفاهم و هماهنگی فرستنده و گیرنده اهمیت اصلی و اساسی خود را به دست می آورد وهرگونه انتقال پیام بین فرستنده از یک طرف و گیرنده از طرف دیگر ارتباط محسوب می شود.

ارتباط بین پزشک و پرستار شامل تعامل متقابل بین پزشک و پرستار در امر مراقبت از بیمار برای دستیابی به یک هدف مشترک درمانی یعنی ارتقای وضعیت بیمار است. این ارتباط باید براساس ارتباط باز، صداقت و احترام دوطرفه و بر اساس اختیارات و توانایی ها و مسئولیت های دو طرف برای کمک به تصمیم گیری های مشترک، حل مسأله وحل تعارضات، با توجه به منابع، امکانات و تجهیزات موجود و در جهت رفع مشکل بیمار برقرار شود. بسیار واضح است که تعامل و مشارکت اجزای اساسی یک ارتباط مؤثر بین پزشک و پرستار می باشد. تعامل در این نوع ارتباط حرفه ای فرآیندی است که به همکاران در یک سلسله مراتب افقی اجازه می دهد که به صورت فردی و گروهی تصمیم گیری کنند. ارتباط با همکاران حرفه ای در گروه پزشکی باید به نحوی برنامه ریزی شود که هدف اصلی طب که شامل سلامت و مراقبت از بیمار است را تأمین کند و در این میان ارتباط بین پزشکان و پرستاران اهمیتی خاص دارد.

تعاملات بین پزشک و پرستار به ارتقای نتایج در عملکرد پزشکان و پرستاران همراه با بهبود سریع در وضعیت بیماران منجر می گردد. از جمله پیامدهای مثبت روی بیماران می توان به ارتقای رضایت بیمار، افزایش آگاهی از مسایل و مشکلات بیمار، ارتقای مراقبت از بیمار، کاهش طول زمان بستری در بیمارستان و کاهش خطاهای درمانی و کاهش هزینه های درمانی اشاره کرد، در حالی که پیامدهای مثبت این ارتباط برای پرستاران و پزشکان شامل افزایش بهره وری و رضایت شغلی، کاهش استرس و فرسودگی شغلی، ارتقای کارآمدی، بهبود ارتباط در بین ارایه دهندگان مراقبت، افزایش حس مشارکت و همکاری در تیم درمانی، افزایش مهارت، دانش و نگرش و افزایش درک و آگاهی پزشکان از نقش پرستاران می باشد.

● نقش متفاوت؛ درک متفاوت

مطالعات نشان می دهد که میزان ارتباط میان تیم درمانی قابل توجه نیست و یا به طور ثابت و پایداری ادامه نمی یابد. پزشکان و پرستاران به دلیل نقش حرفه ای متفاوت، درک متفاوتی از نیازهای بیمار داشته که سبب می گردد هریک اهداف مراقبتی جداگانه ای را برای بیمار برنامه ریزی نمایند، در حالی که وجود ارتباط صحیح میان پزشکان و پرستاران به تقویت برنامه ریزی بر اساس اهداف مشترک منجر می گردد. هم چنین مطالعات نشان می دهد که همکاری و مشارکت پرستاران در تصمیم گیری های درمانی کم می باشد.

مشارکت کم پرستاران در تصمیم گیری، سبب فقدان ارزش فردی، احساس زیر دست بودن، کاهش اعتماد به نفس، کاهش رضایت شغلی، یأس و ناامیدی، ناراحتی و عصبانیت، دل سردی و نداشتن انگیزه می گردد. این در حالی است که مشارکت در تصمیم گیری ها اثرات مثبتی مانند افزایش اعتماد به نفس، تصمیم گیری بهتر، تقویت احترام انسانی و جایگاه اجتماعی، ایجاد انگیزش و علاقه مشترک، تحریک کارکنان به قبول مسئولیت و بهبود روحیه افراد برای کار گروهی، ایجاد نگرش مثبت نسبت به سازمان و افزایش تعهد فرد به سازمان را در پی خواهد داشت.

آگاهی، تجربه، تعامل، نوع حرفه و محیط از جمله عواملی هستند که روی ارتباط بین پزشک و پرستار تأثیر می گذارد؛ چرا که معمولا دانش پزشکان و پرستاران از پروتکل ها و اصول مربوط به علم ارتباط کم است ودر هر دو حرفه افراد با تجربه کاری بیشتر مهارت ارتباطی بهتری دارند.

همچنین ارتباط در کلینیک ها بهتر از بخش ها می باشد که شاید به دلیل تعریف واضحی از نقش های حرفه ای در این مراکز باشد و یافته ها نشان می دهد که در بخش های ویژه و اتاق های عمل که کار تیمی حیاتی می باشد، کیفیت این نوع ارتباط ارتقا یافته است. از سویی ارتباط خوب پزشک و پرستار به عنوان یک شاخص اساسی بیمارستان های پرجاذبه و پرطرفدار شناخته شده است و در این بیمارستان ها بیماران نتایج بهتری را در طول روند درمانی کسب کرده اند و میزان مرگ و میر در این نوع مراکز پایین تر گزارش شده است.

اگر چه همکاری به عنوان یک عنصر اساسی کیفیت مراقبت های بهداشتی شناخته شده است، باور بر این است که در اکثر سازمان های بهداشتی درمانی این مفهوم رایج نیست. این مساله می تواند بخشی به علت موانعی باشد که هنوز در اکثریت متفاوتی از مراکز درمانی وجود دارد. موانع ارتباطی پزشک و پرستار معمولاً به علت سوء تفاهم در نقش ها، تفاوت در قدرت، موقعیت و احترام، احساسات متفاوت در تصمیم گیری ها و استقلال حرفه ای است. علاوه بر این، برخی معتقدند که فقدان مشارکت در اکثر موارد به علت فقدان مهارت های مرتبط است.

تعامل موفقیت آمیز پرورش دهنده کیفیت، رضایت و ارتقای بهره وری ارایه دهندگان و گیرندگان مراقبت های بهداشتی درمانی است، لذا مدیران ارشد در سازمان های بهداشتی درمانی باید از توسعه ارتباطی عالی بین پزشک و پرستار و مهم تر ایجاد محیطی که این نوع ارتباطات حیاتی را حفظ کرده و پرورش دهد، حمایت کنند.

بدیهی است که تعامل مثبت پزشک و پرستار می تواند به عنوان استانداردی برای محل های کاری بهداشتی درمانی قرار گیرد. توسعه این تعامل نیاز به تغییر در روش های سنتی داشته و بهبود این روابط دیدگاه های نوین و راه کارهای موثری را پیرامون مسایل اخلاقی در دنیا بر انگیخته است.

 

         

         

                 

                 

                         

                        

 

مقالات پزشکی تصادفي

اشتراک