(زمان خواندن: 9 - 18 دقیقه)

آسیب طناب نخاعی

آسیب طناب نخاعی از عوامل مهم اختلالات حسی، حرکتی، دستگاه ادراری و یا ترکیبی از این موارد به علت صدمه به طناب نخاعی است. تصادفات اتومبیل شایع‌ترین علت آسیب‌های طناب نخاعی هستند. ضربه‌های وارد بر ستون مهره‌ای ممکن است باعث آسیب نخاع، ریشه اعصاب نخاعی و یا هر دو شود. در مورد اعمال حرکتی ممکن است ضعف اندام یا فلج یک اندام و آسیب نورون حرکتی فوقانی یا نورون حرکتی تحتانی وجود داشته باشد و در مورد اعمال حسی ممکن است فقدان حس، کاهش حس، افزایش حساسیت یا احساس‌های غیر طبیعی نظیر احساس سوزش یا کرختی بروز کند. آسیب شدید طناب نخاعی نسبتاً ناشایع است، اما ازنظر عواقب خود حالت تحلیل برنده و طولانی مدت دارد، زیرا این ضایعه در اغلب موارد افراد جوان‌تر از ۳۰ سال را گرفتار می‌سازد.

علل

آسیب‌های طناب نخاعی ازنظر سبب شناسی (اتیولوژی) می‌تواند به دو گروه کلی تقسیم شود:

آسیب‌های ضربه ای

آسیب‌های غیرضربه ای

آسیب‌های ضربه‌ای

بیشتر آسیب‌های طناب نخاعی از نوع ضربه‌ای است. بسیاری از شکستگی‌ها در ناحیه ستون فقرات به دنبال تصادفات، ممکن است منجربه ضایعه نخاع نیز گردد. گاهی ضایعه نخاعی به دلیل کشیدگی نخاع ایجاد می‌گردد. به طورکلی اثرات عوامل ضربه‌ای که احتمال آسیب نخاعی را به همراه دارند شامل موارد زیر است:

شکستگی در ناحیه ستون مهره‌ها

دررفتگی‌های ستون فقرات

شکستگی همراه با دررفتگی در ستون مهره‌ها

آسیب حاد دیسک بین مهره‌ای

صدمات عروقی به دنبال ضربه (تروما)

زخم‌های شدید

موارد فوق معمولاً به هنگام تصادفات جاده ای (به ویژه چپ کردن اتومبیل) و سانحه با موتورسیکلت، حرکات ورزشی شدید، زخم‌های نفوذی گلوله، سقوط از ارتفاعات و ضربه‌های ناشی از چاقو ایجاد می‌گردد.

آسیب‌های غیرضربه‌ای

این عوامل میزان کمتری از صدمات طناب نخاعی را ایجاد می‌کنند که حدود ۳۰٪ تخمین زده می‌شوند. بسیاری از عوامل غیرضربه‌ای آسیب نخاعی شامل:

فتق دیسک بین مهره‌ای

لغزش مهره

تنگی مجرای نخاعی

مشکلات عروقی

بیماری‌ها (مثلاً فلج اطفال، اسپینابیفیدا، آمیوتروفیک لترال اسکلروزیس، سیرنگومیلی، میلیت عرضی، بیماری‌ام اس یا مولتیپل اسکلروزیس و غیرو)

تومورهای ناحیه ستون فقرات

آرتروز شدید در ناحیه ستون مهره‌ها

عفونت‌ها

صدمات نافذ ستون فقرات به سه دسته تقسیم می‌شوند:

ضایعاتی که در اثر گلوله‌های با سرعت زیادhigh velocityو یا ترکش ایجاد می‌شوند که در مواقع جنگ دیده می‌شوند.

ضایعاتی که در اثر گلوله‌های با سرعت کمLow velocityایجاد می‌شوند که اینگونه ضایعات در جوامع شهری دیده می‌شوند و در اثر تیراندازی با تفنگ‌های شکاری یا بادی و یا سلاح‌های کمری ایجاد می‌شوند.

ضایعاتی که در اثر فرو کردن اجسام نوک تیز و سلاح‌های سرد دیده می‌شوند.

امروزه از میان بیمارانی که دچار صدمات نخاعی می‌شوند 40% موارد ضایعه در اثر زخم‌های نافذ است در حالیکه 28% موارد علت صدمه نخاعی تصادف با اتومبیل است.

بطور کلی کالیبر گلوله عامل مهمی در ایجاد صدمه نخاعی نیست بلکه مهم‌ترین عامل میزان انرژی است که گلوله در بدن آزاد می‌کند. به همین دلیل با اینکه وزن گلوله‌های سلاح‌های کمری و سلاح‌های جنگی تقریباً " برابر است اما صدمات سلاح‌های جنگی بعلت سرعت بالا بسیار بیشتر از سلاح‌های کمری است. در صدمات جنگی ممکن است گلوله به نخاعی برخورد نکند ولی فرد به علت کانتوژن و شوک عصبی که به نخاع وارد می‌شود فلج شود. در حالیکه در دیگر صدمات نافذ نخاعی معمولاً" صدمه عصبی در اثر برخورد جسم تیز یا گلوله با سرعت پایین به نخاعی بوجود می‌آید.

قسمت اعظم صدمات نافذ نخاعی در ناحیه دور سال دیده می‌شود. در صدمات نافذ ستون فقرات چهار سندرم وجود دارد:

علائم عصبی کامل که معمولاً " بلافاصله پس از ضربه دیده می‌شود.

علائم عصبی غیر کامل و غیر پیشرونده

علائم عصبی غیر کامل ولی پیشرونده

ضایعات دم اسب و کونوس

نیمی از بیماران که مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرند و 20% کسانیکه مورد اصابت اجسام نوک تیز قرار می‌گیرند دچار صدمه عصبی کامل هستند و در بقیه موارد به شکل سه سندرم که در بالا نام برده شده دیده می‌شوند.

در مرحله حاد پارالیزیflaccidوجود دارد و بتدریج ضعف اسپاستیک می‌شود. گاهی نیز صدمات نافذ به نخاع اصابت نکرده بلکه موجب صدمه شبکه لومبوساکرال می‌شوند که تشخیص این ضایعه که از صدمات دم اسب مشکل است اما وجود شکستگی مهره علائم عصبی دو طرفه اختلال اسفنکتری و مایع نخاعی خونی (LPخونی) به نفع ضایعه دم اسب است.

صدمات نافذ در اثر سلاح‌های سرد به صورت سندرم براون سکوارد کامل یا ناقص خود را نشان می‌دهند (بر حسب اینکه چه مقدار از نخاعی قطع شده باشد). در 70% ضایعات جنگی و 25% ضایعات شهری علاوه بر ضایعات نخاع صدمات ارگان‌های دیگر از قبیل کاروتید- ریه - احشاء شکم دیده می‌شود.

گاهی بیماران پس از اصابت جسم تیز یا گلوله فیستولCSFپیدا می‌کنند که اکثراً " خود بخود خوب می‌شوند و در مواردی نیز جراح ناچار به مداخله و ترمیم دورمر می‌باشد.

بطور کلی در ضایعات نافذ نخاعی مخصوصاً " ضایعاتی که از روده گذشته‌اند خطر استئومیلیت ستون فقرات یا مننژیت وجود دارد. تمام بیماران دچار صدمات نافذ نخاع باید آنتی بیوتیک وریدی و آستروئید دریافت نمایند. آستروئید شانس عفونت را زیاد نمی‌کند اما اثرش در کاهش آدم نیز مشخص نیست.

هنوز مشخص نیست که بیمارانی که عمل شده‌اند نسبت به آن‌ها که عمل نشده‌اند چقدر سود می‌برند. اندیکاسیون عمل جراحی در این بیماران عبارت‌اند از:

پیدایش علائم عصبی پیشرونده

وجود فشار بر نخاع در اثر گلوله - هماتوم و استخوان

قرار گرفتن گلوله در داخل کانال نخاعی

صدمات کودا اکوئینا

نشست مایعCSF

باید دانست که گلوله‌هایی که روکش مسی دارند باید سریعاً " از نخاع خارج شوند چون انفلاماسیون و اسکار شدید می‌دهند. در ضایعات کودانیز با بستن دورمر باعث می‌شویم ریشه عصبی هرنیه نشود و درد مزمن ندهد. از نظر روانی نیز بیمارانی که عمل شده‌اند احساس رضایت بیشتری دارند چون فکر می‌کنند تمام کارها برایشان انجام شده است.

الگوهای آسیب طناب نخاعی

آسیب نخاعی به صورت کامل (Complete) یا ناکامل (Incomplete) است. توصیف این الگوها در زیر بیان شده است.

ضایعات کامل

در یک ضایعه کامل (Complete lesion)، عملکرد حسی یا حرکتی در زیر سطح ضایعه وجود ندارد. آسیب کامل بیشتر درارتباط با قطع عرضی نخاع، صدمات عروقی شدید، کشش‌های طولی طناب نخاعی و یا فشارهای شدید به نخاع است. در ضایعات کامل به دلیل قطع ارتباط نخاع با مغز، ادراک حسی و کنترل حرکتی فرد مختل شده و در این موارد پیش آگهی جهت برگشت عملکرد حسی-حرکتی ضعیف است.

ضایعات ناکامل

ضایعات ناکامل (Incomplete lesions) درصورت وجود و حفظ قسمتی از عملکرد حسی یا حرکتی در زیر سطح آسیب مشخص می‌شود. اگر برگشت عملکردهای حسی یا حرکتی سریع باشد، پیش آگهی ازنظر بهبود عصبی نیز خوب خواهد بود.

انواع ضایعات ناکامل نخاعی

مهم‌ترین سندرم‌های آسیب ناکامل نخاعی عبارتنداز:

سندرم براون سکوارد

سندرم طناب پیشین (قدامی)

سندرم طناب مرکزی

سندرم طناب پسین (خلفی)

سطح آسیب

طناب نخاعی از زیر پیاز مغز (بصل النخاع) در ناحیه سوراخ پس سری شروع می‌شود و انتهای آن در سطح مهره اول یا دوم کمری است؛ بنابراین، طول نخاع نسبت به ستون فقرات کوتاه‌تر است (حدود ۲۵ سانتی متر). به انتهایی‌ترین قسمت طناب نخاعی به دلیل مخروطی بودن، مخروط انتهایی می‌نامند. ریشه‌های اعصاب کمری و خاجی که از طناب نخاعی منشعب می‌شوند، نسبت به سایر ریشه‌های اعصاب نخاعی مسیر بیشتری را طی می‌کنند. ازطرفی چون این ریشه‌ها (ریشه‌های کمری و خاجی) به صورت دم اسب از نخاع خارج می‌شوند، ناحیه‌ای را ایجاد می‌کنند که منطقه دم اسبی می‌نامند.

امکان آسیب نخاع در هر سطحی از طناب نخاعی وجود دارد. احتمال آسیب در دو ناحیهC۶-C۷ وT۱۲-L۱ بیشتر از سایر نواحی طناب نخاعی است که علت آن تحرک زیاد یک قسمت و ثبات (تحرک کمتر) در ناحیه دیگر است. ضایعات ناکامل نخاع در اثر ضربات وارده به طناب نخاعی در ناحیه گردن (سرویکال) شیوع بیشتری در مقایسه با قسمت سینه ای (توراسیک) دارد. اگر ضایعه نخاعی در سطح گردنی باشد، با توجه به شدت آسیب باعث ایجاد ضعف (Paresis) اندام‌ها یا فلج چهاراندام می‌گردد. ضایعه در سطح سینه‌ای یا ناحیه کمری منجربه ضعف اندام‌های تحتانی یا فلج اندام‌های تحتانی می‌شود. آسیب‌های رشته‌های دم اسب، نمای بالینی ویژه‌ای بصورت فلج شل دو پا، بی اختیاری ادرار و مدفوع و همچنین بی حسی نسبت به درد و حرارت در ناحیه زینی (Saddle anesthesia) ایجاد می‌کنند. آسیب به منطقه دم اسبی یک ضایعه نورون حرکتی تحتانی است.

علایم، نشانه‌ها و عوارض

علایم و عوارض یک آسیب نخاعی ممکن است درارتباط با یک یا چند مورد از مشکلات ذیل باشد:

اختلالات حسی

مشکلات حرکتی

درد

تشدید بازتاب‌ها (رفلکس‌ها) بعد از مرحله شوک نخاعی در ناحیه زیر آسیب نخاعی (در ضایعات نورون حرکتی فوقانی)

مشکلات ادراری و احشایی

اختلال در دستگاه تنفسی

نقص عملکرد جنسی (Sexual dysfunction)

احتمال افت فشار خون در وضعیت ایستاده. زمانیکه بیمار از یک وضعیت افقی به حالت عمودی قرار می‌گیرد ممکن است دچار افت فشار خون شود که به آن هایپوتنشن وضعیتی [۲۰] می‌گویند.

احتمال افزایش بازتاب اتونوم (هیپررفلکسی یا دیس رفلکسی اتونومیک) بعد از مرحله شوک نخاعی

امکان وجود مشکلاتی جهت تنظیم دمای بدن

زخم‌های بستر یا فشاری

عفونت ادراری

ترومبوز وریدی عمقی (DVT). بی حرکتی اندام‌ها از عوامل مهم اختلال در سیستم وریدی است و احتمال ایجاد ترومبوز وریدی عمقی (DVT) را افزایش می‌دهد. درصورت عدم درمان ترومبوز وریدی عمقی، احتمال آمبولی ریوی که با خطر مرگ همراه است نیز وجود دارد.

احتمال آمبولی ریه

مشکلات متابولیکی

پوکی استخوان در زیر سطح ضایعه

احتمال استخوان سازی غیر طبیعی در بافت نرم اطراف مفصل در زیر ناحیه آسیب (به خصوص در مفصل ران)

اختلالات عضلانی و مفصلی

اهداف

پیشگیری از آسیب‌های بیشتر

فراهم کردن شرایط انتقال فوری به بیمارستان

موقعیت مصدوم را نسبت به حالتی که او را یافتید تغییر ندهید مگر آنکه در معرض خطر باشد.

اگر جابه‌جا کردن مصدوم ضروری است، از روش چرخاندن مثل الوار استفاده کنید. روش دیگر آن است که از بیماربر ارتوپدی استفاده کنید.

اگر مصدوم هوشیار است:

۱) به مصدوم اطمینان خاطر بدهید و به او توصیه کنید که حرکت نکند. با مرکز اورژانس تماس بگیرید و آمبولانس درخواست کنید.

۲) پشت سر مصدوم زانو بزنید. دو طرف سر مصدوم را محکم بگیرید به طوری که دستان شما روی گوش‌های او قرار بگیرد. گوش‌ها را کاملاً نپوشانید (مصدوم باید همچنان قادر به شنیدن سخنان شما باشد). سر مصدوم را در وضعیت خنثی (که در آن، سر، گردن و ستون فقرات همراستا هستند) ثابت کنید و نگه دارید. کم‌ضررترین وضعیت سر در یک مصدوم مشکوک به آسیب ستون فقرات، همین حالت است.

هشدار!

اگر مشکوک به آسیب گردن هستید، از یک امدادگر بخواهید که در زمانی که شما سر مصدوم را در وضعیت خنثی نگه داشته‌اید، چند پتو، حوله یا لباس لوله شده را در دو طرف سر او قرار دهد. تا زمانی که نیروهای خدمات پزشکی اورژانس مسؤولیت را بر عهده بگیرند، همچنان سر و گردن مصدوم را در تمام لحظات ثابت نگه دارید

۳) همچنان سر مصدوم را تا رسیدن نیروهای خدمات پزشکی اورژانس و قبول مسؤولیت توسط آن‌ها و بدون توجه به مدت زمانی که ممکن است این کار طول بکشد، در وضعیت خنثی نگه دارید. از یک امدادگر بخواهید که علایم حیاتی (سطح پاسخ‌دهی، نبض و تنفس) را کنترل و ثبت کند.

اهداف

باز نگه داشتن راه تنفسی

در صورت لزوم، احیای مصدوم

پیشگیری از صدمات بیشتر نخاع

فراهم کردن شرایط انتقال فوری به بیمارستان

اگر مصدوم بی‌هوش است

۱) پشت سر مصدوم زانو بزنید. با قرار دادن دستان خود روی گوش‌های مصدوم، دو طرف سر او را محکم بگیرید. سر مصدوم را در وضعیت خنثی (که در آن، سر، گردن و ستون فقرات همراستا هستند) ثابت کنید و نگه دارید.

۲) در صورت لزوم، با استفاده از روش «بالا راندن فک» راه تنفسی مصدوم را باز کنید. دستان خود را در دو طرف سر طوری قرار دهید که نوک انگشتانتان روی زاویه فک قرار بگیرید. فک را به آرامی بالا بکشید تا راه تنفسی باز شود. دقت کنید که گردن مصدوم را جابه‌جا نکنید.

۳) تنفس مصدوم را کنترل کنید. اگر وی نفس می‌کشد، همچنان سر او را نگه دارید. از یک امدادگر بخواهید که با مرکز اورژانس تماس بگیرد و آمبولانس درخواست کند. اگر تنها هستید و مجبورید برای تماس با مرکز آمبولانس، مصدوم را ترک کنید و یا اگر امکان بازماندن راه تنفسی در مصدوم وجود ندارد، باید قبل از ترک مصدوم، وی را در وضعیت بهبود قرار دهید.

روش چرخاندن مثل الوار

در صورتی که مجبور هستید مصدوم مبتلا به آسیب ستون فقرات را بچرخانید، باید از این روش استفاده کنید. بهترین حالت برای انجام این روش، حضور ۵ امدادگر است اما این حرکت را ۳ نفره هم می‌توان انجام داد. در حالی که سر و گردن مصدوم را ثابت نگه داشته‌اید، از امدادگران بخواهید که به آرامی اندام‌های او را به حالت مستقیم درآورند. سپس، با اطمینان از اینکه همه (هماهنگ) با هم کار می‌کنند، امدادگران را هدایت کنید تا مصدوم را بچرخانند. در تمام لحظات، سر، تنه و انگشتان پای مصدوم را در یک خط مستقیم نگه دارید.

۴) اگر مصدوم نفس نمی‌کشد و نشانه‌های گردش خون وجود ندارند، احیای تنفسی و ماساژ قفسه سینه را آغاز کنید. اگر مجبور هستید که مصدوم را بچرخانید، از روش چرخاندن مثل الوار استفاده کنید.

۵) تا رسیدن نیروهای امداد پزشکی، علایم حیاتی (سطح پاسخ‌دهی، نبض و تنفس) را کنترل و ثبت کنید.

اشکال در تنظیم درجه حرارت بدن

مشکلات روحی

درمان

بیماران با آسیب نخاعی ممکن است به درمان‌های ذیل نیاز داشته باشند:

درمان‌های اورژانسی جهت جلوگیری از آسیب بیشتر و انجام اقدامات پزشکی اولیه (مثلاً حفظ تهویه و جریان خون مناسب)

جراحی در مواردی که لازم باشد (مثلاً ثابت کردن قطعات شکسته)

درمان‌های دارویی

درمان اختلالات مثانه و روده

مراقبت پوستی جهت پیشگیری از ایجاد زخم بستر

درمان توانبخشی (شامل فیزیوتراپی و کاردرمانی) در اولین فرصتی که توسط پزشک تعیین می‌شود.

استفاده از وسایل کمکی جهت تسهیل در راه اندازی بیمار با توجه به شرایط

گاهی درمان روانپزشکی و مشاوره روانشناسی در بعضی از بیماران لازم است.

اقدامات مورد نیاز برای مصدومین دچار آسیب نخاعی

اقدامات ضروری توسط پرسنل پزشکی اورژانس که ارزیابی‌های اولیه و بی حرکت سازی بیمار را برای جابجایی انجام می‌دهند، آغاز می‌گردد. مراقبت‌های فوری پزشکی طی 8 ساعت اولیه بعد ازآسیب برای بهبودی بیمار بسیارحیاتی هستند. امروزه دانش ما در مورد حرکت دادن و طرزجابجا نمودن بیماران مبتلا به صدمات نخاعی خیلی بیشتر شده است؛ اما استفاده از روش‌های غلط در این مرحله می‌تواند وضعیت ضایعات مجروحین را به طور قابل ملاحظه ای بدتر کند.

به هنگام بروز ضایعه نخاعی و یک دوره زمانی بعد از آن، عکس العمل های طناب نخاعی به دلیل تورم مختل می‌گردد. درمان با داروهای استروئیدی آغاز می‌گردد، این موضوع می‌تواند در صحنه حادثه توسط پزشک آمبولانس یا تکنسین‌های آموزش دیده انجام شود. این داروها میزان التهابات محل ضایعه را کاهش داده و از آسیب بیشتر غشاهای سلولی که می‌توانند باعث مرگ سلول‌های عصبی شوند، جلوگیری می‌کند. موضوع پیشگیری از آسیب سلول‌های عصبی و جلوگیری ازمرگ آن‌ها بسیار مهم است.

ضایعه نخاعی در هر مصدومی منحصر به فرد است. برخی از بیماران برای تثبیت نخاع، اصلاح جابجایی مهره‌ها یا برداشتن بافت‌هایی که باعث فشار بر روی نخاع یا عصب می‌شوند، نیاز به جراحی دارند. معمولاً " تثبیت نخاع کمک می‌کند که از آسیب بیشتر نخاع جلوگیری گردد. برخی بیماران ممکن است تحت کشش قرار داده شوند و به ستون فقرات اجازه می‌دهند که بطور طبیعی بهبود یابد. سیر درمانی که بعد ازآسیب که طی می‌شود، نیز منحصر به هر ضایعه متفاوت است.

شوک نخاعی

هنگامی که ضایعه نخاعی به دلیل ضربه (تروما) ایجاد می‌شود، بدن درحالتی قرار می‌گیرد که به " شوک نخاعی " معروف است. در حالی که شوک نخاعی چند دقیقه بعد از آسیب شروع می‌شود، اما چندین ساعت طول می‌کشد تا اثرات کامل آن بروز پیدا کند. در طول شوک نخاعی دستگاه عصبی قادر به انتقال پیام‌ها نخواهد بود، اما به محض فروکش کردن شوک نخاعی بعضی از آن‌ها ممکن است بازگشت کنند. شوک نخاعی تقریباً " 4 تا 6 هفته بعد از آسیب طول می‌کشد. در برخی موارد نادر شوک نخاعی ممکن است حتی بیشتر از چند ماه ادامه پیدا کند. افت علائم عصبی بر روی حرکت و حس افراد و نحوه عملکرد دستگاه‌های بدن تأثیر خواهد گذاشت. اغلب افراد حس و حرکت خود را در پائین سطح ضایعه نخاعی از دست می‌دهند که بعد از آسیب بطور کامل ظاهر می‌شود. این موضوع ممکن است مانع از تشخیص میزان واقعی آسیب دیدگی گردد. معمولاً" بیش تر از چند هفته اول برخی از دستگاه‌های بدن با اثرات ضایعه خود را تطبیق داده و عملکرد آن‌ها بهبود می‌یابد؛ بنابراین در طول این مدت و در مراحل اولیه هر ضایعه جدیدی، بعید است که بتوان پیش بینی دقیقی از بهبودی یا فلج دائمی داشته باشیم.

جراحی

بسته به شرایط، زمانی که جراحی ضرورت داشته باشد، ممکن است طی 8 ساعت بعد از آسیب انجام شود. معمولاً "، جراحی وقتی مورد توجه قرار می‌گیرد که طنا ب نخاعی تحت فشار قرار داشته باشد و یا تثبیت ستون فقرات لازم باشد. در هر حال جراحان روشی را انتخاب می‌کنند که بیشترین سود را برای بیمار داشته باشد.

ساختار بافت‌ها و استخوان‌ها ممکن است در اثر فشار ضایعه دچار ناهماهنگی شده و در اثر فشردگی نخاع جابجایی دیسک یا خونریزی به وجود آید. یک مهره جابجا شده ممکن است نیازمند تهیه ابزارهای دقیق و پیوند آن‌ها با استخوان، جهت حمایت آن باشد ابزارهای مخصوص برای نخاع و پیوند آن‌ها با استخوان می‌تواند برای تثبیت دائمی نخاع در ستون فقرات مورد استفاده قرار گیرد. با این روش مفاصل و میزان استحکام سطوح در جایی که عضو نخاع آسیب دیده یا برداشته شده (مانند فتق دیسک) اصلاح می‌شوند. تهیه ابزارهای دقیق با استفاده از سخت افزارهایی مانند میله، سیم و پیچ و با اهداف پزشکی طراحی می‌گردد. استفاده از ابزارها و پیوند آن‌ها با استخوان برای اتصال دائمی دو یا چند مهره بکار می‌رود.

ترمیم شکستگی استخوان‌ها بدون جراحی

جراحی تنها راه ترمیم شکستگی استخوان‌های ناحیه گردن و پشت نیست و یک رویکرد محافظه کارانه تر و محتاطانه تر این است که در جایی که ضرورت ایجاب می‌کند اجازه دهیم استخوان‌ها به طور طبیعی و با کمک کشش (halo traction) بهبود پیدا کند. این رویکرد ممکن است به مفهوم استراحت مطلق به مدت بیش از 2 ماه در بستر باشد.

بهبودی

پس از اینکه کار تثبیت بیمار انجام شد، مراقبت و درمان بیمار بر روی مراقبت‌های حمایتی و توانبخشی متمرکز می‌گردد. اعضای خانواده، پرستاران یا مراقبینی که آموزش‌های ویژه دیده‌اند، مراقبت‌های حمایتی را انجام دهند. این مراقبت‌ها می‌تواند شامل کمک به استحمام بیمار، لباس پوشیدن، تغییر وضعیت بدن برای جلوگیری از زخم بستر و کمک‌های دیگر با شد.

توانبخشی اغلب شامل فیزیوتراپی، کار درمانی و مشاوره برای حمایت‌های عاطفی است. هر برنامه به منظور رفع نیازهای منحصر به فرد هر بیمار طراحی می‌گردد.

این خدمات ممکن است ابتدا در حالیکه بیمار در بیمارستان بستری شده یا در واحد تخصصی آسیب‌های نخاعی بسر می‌برد، ارائه گردد. پس از بستری شدن بیمار، برخی از آن‌ها مجازند از مرکز توانبخشی استفاده نمایند. برخی دیگر می‌توانند توانبخشی را بصورت سرپایی یا در خانه ادامه دهند.

برنامه‌های فیزیوتراپی می‌توانند بازسازی قوای عضلانی، انعطاف پذیری، بهبود وضعیت حرکت، هماهنگی و حفظ عملکردهای بدن را ازطریق ورزش، ماساژ، آب درمانی تسهیل نمایند یکسری روش‌های درمانی نیز به تسکین درد کمک می‌کنند.

آموزش گام برداری می‌تواند به مشکل راه رفتن بیماران کمک کند و طی آن به بیمار نحوه استفاده از وسایل کمکی (مانند واکر، عصا یا چوبهای زیر بغلی و غیره) آموزش داده می‌شود. فیزیوتراپی به بیمار کمک می‌کند تا از بروز عوارض جراحی یا بیماری پیشگیری نماید.

در کار درمانی نحوه مواجه با زندگی روزمره به بیمار آموزش داده می‌شود. کار درمانی از طریق کمک به بیمار جهت انجام کارهای روزمره ای مانند لباس پوشیدن، استحمام، آماده سازی غذا، رفتن به دستشویی و سایر فعالیت‌های زندگی به استقلال فرد کمک می‌کند.

ممکن است برای برخی از بیماران گفتار وزبان درمانی در نظر گرفته شود. این مهارت‌ها به محل کار بیماربسط داده می‌شود و تا توانایی کامل بیمار به او کمک می‌کند. این کار می‌تواند شامل آموزش نحوه استفاده از ماهیچه‌های مختلف برای تکمیل کارهایی مانند نوشتن باشد.

گاهی اوقات حمایت بیشتر خانواده و دوستان لازم است تا آن‌ها بتوانند با آسیب نخاعی مواجه شوند. بسیاری آ زانواع مشاوره ازجمله روان پزشکی، روانشناسی وگروه درمانی ممکن است ضرورت پیدا کنند.


مقالات پزشکی تصادفي

اشتراک