انواع تنفس‌های مصنوعی در اقدامات پایه

بدن می‌تواند مدت 6-4 دقیقه بدون اکسیژن بماند. بنابراین اگر قلب بایستد، یعنی خونی که حامل اکسیژن برای سلول‌هاست از جریان بیافتد، امدادگر برای برگرداندن ضربان قلب بطور متوسط 5 دقیقه فرضت دارد. و حدود 60 ثانیه بعد از ایست قلب، تنفس نیز قطع می‌شود. اگر قلب کار کند ولی تنفس قطع شده باشد در اینجا هم 5 دقیقه فرصت برای نجات بیمار است.

ضرورت تنفس مصنوعی

علائمی که نشان می‌دهد مصدوم یا بیمار به تنفس مصنوعی احتیاج دارد عبارت‌اند از:

-هیچگونه حرکتی در قفسه سینه بیمار دیده نمی‌شود و حرکت هوا را از دهان بینی نمی‌توان شنید

-بیمار برای وارد و خارج نمودن هوا به ریه‌های خود تلاش می‌کند و عضلات جلوی گردن و برجسته می‌شوند ولی ورود و خروج هوا انجام نمی‌شود یا خیلی غیر مؤثر است و تنفس را نمی‌توان حس کرد.

-بیمار دچار سیانوز می‌گردد یعنی پوست و مخاط اطراف لب‌ها، ناخن‌ها، بینی و گاهی تمام بدن و صورت به رنگ خاکستری متمایل به آبی (کبود) در می‌آیند.

مهم‌ترین روش‌های تنفس مصنوعی عبارتنداز:

1- تنفس دهان به دهان

2- تنفس دهان به بینی

3- تنفس دهان به بینی و دهان

4- تنفس شیفر

5- تنفس هولگر نلسون

6- تنفس سیلوستر

مصدون را به پشت بخوابانید پس سر وی را به یک طرف چرخانده با انگشت دهان وی را جستجو کنید تا اشیا خارجی از قبیل آدامس، سیگار، و دندان مصنوعی ترشحات لزج و دهان را بیرون آورید و بعد از باز نمودن راههای هوایی با مانور سر عقب و چانه بالا (با یک دست پیشانی بیمار را پایین آورده و با دست دیگر چانه بیمار را بالا بکشید مواظب باشید بر روی گردن فشار نیاورید). سر خود را نزدیک دهان مصدوم آورده و بعد از ارزیابی سریع تنفسی، دادن تنفس را شروع کنید.

1- تنفس مصنوعی دهان به دهان:

امروزه بهترین وموثرترین روش تنفس مصنوعی همان تنفس دهان به دهان شناخته ده است و برتری این

روش بر روش‌های دیگر این است که:

1 -مقدار هوایی که وارد شش‌ها می‌شود معلوم است.

2 -چون طریقهٔ انجام آن راحت‌تر است وهرکسی میتواندآن را انجام دهد.

3 -اگر شکستگی‌ها باعث به هم خوردن پیوستگی قفسهٔ سینه باشد این طریق از لحاظ آناتومی و فیزیولوزی سالم‌ترین راه محسوب می‌شود بای انجام تنفس مذکور طریقهٔ صحیح عبارت است از:

1 -مریض را به پشت می‌خوابانیم و با کنترل دهان از خالی بودن آن مطمئن می‌شویم.

2 -دستمالی را روی صورت مریض انداخته و مخصوصاً دهان و بینی او را می‌پوشانیم –البته این عمل اجباری نیست.

3 -در طرف راست مریض روی زمین زانو زده و با انگشت شست و سبابه فکپایین را به جلو کشیده و با

دست دیگر گردن مصدوم را به حداکثر کشش و انحنا در می‌آوریم تا راه تنفسی کاملاً باز شود.

4 -ابتدا تنفس عمیقی کشیده ونیمه اول هوای بازدمی را با گذاشتن دهان خود بر روی دهان مصدوم آرام

وارد شش او کرده و نیمهٔ دوم را به طور آزاد از شش خودمان خارج می‌کنیم.

5 -با کمک دست چپ سوراخ بینی را می‌گیریم تا هنگام دادن تنفس مصنوعی هوا مستقیماً وارد نای

مصدوم شده و از آنجا داخل ریه‌ها بشود.

6- در احیای پایه 2 تنفس بر اساس یک دم به مدت یک ثانیه به طوری بالاآمدن قفسه سینه بیمار قابل مشاهده باشد و سپس بینی مصدوم را رها کرده تا عمل بازدم مریض به مدت یک ثانیه انجام شود و سپس دم دوم نیز در عرض ثانیه انجاممی دهیم. در احیای پیشرفته که راه هوایی پیشرفته برای بیمار بر قرار شده است تعداد تنفس 8 تا 10 بار در دقیقه می‌باشد به طوری که هر 5 تا 6 ثانیه یک تنفس به بیمار داده می‌شود و در صورت نیاز به ماساژ فشردن قفسه سینه با سرعت 100 بار در دقیقه انجام خواهد شد. و ماساژ و تنفس توأم با هم تداخلی نخواهد داشت.

2 -تنفس مصنوعی دهان به بینی:

این روش نیز همانند روش تنفس دهان به دهان مفید و مؤثر است و روش انجام دادن آن دقیفا مثل طریقه

تنفس مصنوعی دهان به دهان است با این تفاوت که دهان خود را بر روی بینی فرد قرار داده عمل تنفس

را انجام می‌دهیم.

مورد دیگر این که در تنفس دهان به بینی فک پایین مریض یا مصدوم را با دست به طرف بالا طوری فشار

می‌دهیم تا دهان بیمار کاملاً بسته شده و هوای دمیده شده از آن خارج نشود.

3- تنفس دهان به دهان و بینی

از این روش معمولاً در کودکان و نوزادان استفاده می‌شود. بعد از قرار دادن سر بیمار در وضعیت مناسب از نظر راههای هوایی دهان خود را روی دهان و بینی طفل گذاشته و فقط با هوایی که در دهان دارید یا به آرامی فوت کنید (از بکار بردن هوای زیاد و با فشار زیاد خودداری شود) و به حرکاتقفسه سینهنیز توجه کنید. سپس سر خود را کنار ببرید تا هوا زا ریه‌ها (شش‌ها) خارج شود. و دوباره...

4- تنفس مصنوعی به روش شیفر:

این شیوه و روش درمورد اشخاص غرق شده به کار می‌رود

1 -مریض را روی شکم خوابانده یک دست را مستقیماً در امتداد بدن به طرف سر دراز کرده و دست دیگر را آرنج خم کرده و سر مریض را به طرف دست خم شده بر می‌گردانیم

2 -در حال زانو زده طوری در امتداد پاهای مریض قرار می‌گیریم که پاهای مریض مابین 2 پایمان قرار گرفته

و زانوهایمان تقریباً در ارتفاع وسط ران مریض قرار گیرد.

3 -دو دست را در قسمت پایینی قفسهٔ سینه قرار می‌دهیم.

4 -بدن خود را به طرف جلو خم کرده که محور اندام‌های فوقانی عمود بر بدن خود را بیمار شود

5 -بعد از 2 ثانیه بدن خود را به حالت اول برمی‌گردانیم

5- تنفس مصنوعی به روش هولگر نیلسون:

1-مریض را به حالت شیفر می‌خوابانیم با این اختلاف که هر دو دست را خم کرده و سر را روی آن‌ها

قرار می‌دهیم.

2-خود بالای سر بیمار زانو زده و دو دست را روی دنده‌های بیمار قرار می‌دهیم.

3 -در نتیجه تمایل بدن خود به جلو فشار مستقیمی بر روی قفسهٔ سینه وارد می‌کنیم تا هوا از شش‌ها خارج شود

4- با رها کردن دست‌ها هوا وارد شش‌ها شده این نوع تنفس مصنوعی دشوارترین و از لحاظ اثر کمترقدرت

ترین آن‌هاست

6- تنفس مصنوعی به روش سیلوستر:

این روش تنفس مصنوعی در برق گرفتگی و از کار افتادن ماهیچه‌های تنفسی در اثر عوامل دیگری مانند کزاز مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این روش با باز کردن دست‌ها به صورت دایره‌ای تا بالای سر و بعد جمع کردن دست‌ها روی قفسه سینه و فشار روی قفسه سینه ورود و خروج هوا

1 -ابتدا مریض را به پشت می‌خوابانیم و اگر شی خارجی در دهان او بود آن را خارج می‌کنیم.

2 -با قرار دادن بالش یا پارچه ای در زیر شانهٔ مصدوم سر اورا به عقب می‌آوریم تا راه تنفسی آزادشود.

3 -زبان مریض را توسط پارچه ای گرفته و به طرف بیرون می‌کشیم.

4 -دست‌ها را خم کرده و به هم نزدیک می‌کنیم و روی سینه مریض قرار می‌دهیم و با فشار ملایمی باعث

خروج هوا از شش‌ها می‌شویم.

5 -این عمل را 18 تا 20 بار انجام می‌دهیم.

7- تنفس مصنوعی به روش کونیک:

1 -مریض را به پشت می‌خوابانیم پاهای خود را باز کرده و در دو طرف بیمار قرار می‌دهیم.

2 -با دو کف دست خود روی قفسهٔ سینهٔ فرد مصدوم فشار می‌آوریم تا هوا خارج شود

3 -این عمل را 18 تا 20 باردر دقیقه انجام می‌دهیم.

نکات لازم در تنفس مصنوعی

-از تنفس مصنوعی سریع و محکم خودداری کنید.

- از باز بودن راه هوایی مطمئن شوید تا هوا به جای نای وارد معده نشود. ورود هوا به مری و معده باعث اتساع آن خواهد شد که باعث تحریک استفراغ شده و مواد استفراغی می‌تواند وارد مجاری هوایی شده و باعث خفگی شود و اتساع معده همچنین به علت فشار روی عضله دیافراگم، تنفس و باز شدن ریه را با اشکال روبرو می‌کند. در این صورت مراقب استفراغ کردن بیمار باشید و در صورت استفراغ او را به سرعت به پهلو بچرخانید تا مواد استفراغی از دهانش خارج شود و پس از آن دهان او را تمیز کنید و به دادن تنفس و احیا ادامه دهید.

قرار نگرفتن کامل دهان امدادگر روی دهان بیمار، قرار نگرفتن کامل سر در وضعیت مناسب، بسته نشدن کامل بینی موقع دادن تنفس و کافی نبودن قدرت تنفسی مصنوعی عامل مؤثر نبودن تنفس مصنوعی خواهد شد


مقالات پزشکی تصادفي

اشتراک